Sommige dingen lopen niet zoals je ze vooraf bedenkt. Of beter gezegd: ze worden onderweg pas duidelijk. Dat is eigenlijk precies hoe het verhaal van Marrit en Teun zich laat vertellen. Geen strak plan, geen uitgestippelde route, maar wel samen ergens instappen en kijken waar het uitkomt.
Ze zijn al 13 jaar samen, allebei uit Vessem. Horeca speelde al vroeg een rol in hun leven, maar zonder dat daar meteen een grote ambitie achter zat. Marrit begon met een bijbaan in de bediening, Teun volgde de horecaopleiding. Toen de kans kwam om De Gouden Leeuw over te nemen, leek het nog vrij overzichtelijk: Teun zou het gaan doen en Marrit zou ernaast helpen, naast haar baan als bewegingsagoog.
Dat veranderde sneller dan verwacht. “40 uur werken en daarnaast nog 40 uur horeca… dat was niet top,” zegt Marrit. Uiteindelijk stopte ze met haar baan en stapte ze volledig in. Vanaf dat moment deden ze het samen. “We hadden geen businessplan of zo,” zegt Teun. “Het is gewoon zo gegaan.”
Altijd ‘aan’
De jaren bij De Gouden Leeuw waren intens. Bruiloften, vergaderingen, diners, en alles wat daarachter zit. Niet alleen de dag zelf, maar ook alle gesprekken vooraf, het plannen, het afstemmen. “Je bent eigenlijk nooit weg,” zegt Teun. “Zeker met bruiloften. Dat is voor mensen een van de belangrijkste dagen van hun leven, dus daar wil je zelf bij zijn.”
Met soms tientallen bruiloften per jaar betekende dat ook doordeweeks avonden vol gesprekken. “Dat hoort erbij,” zegt Marrit. “Maar het kost gewoon heel veel tijd.” Het was mooi, maar ook heel veel. Altijd ‘aan’ staan, weinig ruimte om los te laten.
Een plan dat niet doorging
De volgende stap leek al gezet. Ze zouden naar Bladel gaan, alles lag klaar: tekeningen, ideeën, plannen om te gaan verbouwen. Tot het ineens stil viel. Vergunningen die niet rond kwamen, processen die vastliepen. “En dan wacht je maanden… zonder dat er iets gebeurt,” zegt Teun.
De spanning viel mee voor het duo. “Vooral irritant.” Ondertussen hadden ze hun zaak al opgezegd. Dus stonden ze ineens zonder plek, zonder concreet plan.
Even weg om opnieuw te kijken
In plaats van meteen iets nieuws te zoeken, namen ze afstand. Zes weken Italië. Niet om inspiratie ‘te halen’, maar gewoon om weg te zijn.
“Van noord naar zuid, langs de kust, en weer terug.” Daar ontstond wel iets. Niet persé een uitgewerkt idee, maar een gevoel. “Als we weer iets gaan doen,” zegt Teun, “dan moet daar wel iets van Italië in zitten.”
Gewoon beginnen
Terug in Nederland gingen ze opnieuw kijken. Tot ze in Middelbeers binnen stapten, in een pand waarvan de onderneming al jaren te koop stond en dat eerder in gebruik was als oud bruin café. Het pand zelf is een huurpand. “Van binnen was het best oud,” zegt Marrit. “Maar we zagen wel dat het iets kon worden.”
De echte verrassing zat achter het pand. Een stuk grond waar al jaren niets mee gedaan was. “Toen dachten we: hier zit wel iets.” Nog voordat alles rond was, begonnen ze al. “We zijn gewoon de tuin gaan doen,” zegt Teun. “Bomen eruit, slopen… terwijl we het huurcontract nog niet eens hadden getekend.”
Bouwen terwijl het ontstaat
De maanden daarna stonden in het teken van verbouwen. Veel zelf doen, veel samen met familie, en vooral veel beslissingen nemen terwijl ze bezig waren. “Het plan ontstond terwijl we al bezig waren,” zegt Marrit. “Niet dat we vooraf precies wisten hoe het moest worden.”Dat gold zelfs voor de naam. Die kwam pas laat.
“We hebben er echt maanden over gedaan,” zegt ze. “Alles was het net niet.” Tot ze op Vito uitkwamen. Kort, duidelijk, makkelijk uit te spreken. “Zelfs voor iedereen,” lacht Teun. “En het betekent levendig,” vult Marrit aan. Daarvoor waren al diverse Italiaanse namen de revue gepasseerd, maar nooit was het precies wat ze zochten, dat zat hem dan in de verschillende uitspraken, het was gewoon nèt niet allemaal.
Een plek zonder drempel
Wat Vito moet zijn, is voor hen eigenlijk heel simpel. Geen ingewikkeld concept. “Dat mensen gewoon binnenlopen,” zegt Marrit. Niet chique, maar ook niet te simpel. Gewoon een plek waar je gaat zitten zonder dat je je afvraagt of het ‘kan’. Voor koffie, een drankje of een avond eten. “Dat je denkt: ik kan hier gewoon naar binnen.”
Die toegankelijkheid zit niet alleen in de zaak, maar ook in het team. Al het personeel komt uit de buurt, een mix van jong en ervaren. “Als zij het leuk hebben, voelen gasten dat ook,” zegt Marrit.
Hier landen
Wat ze misschien nog wel het meest heeft verrast, is hoe snel het eigen voelde. Ze komen tenslotte zelf niet uit Middelbeers. “Toch voelde het meteen goed,” zegt Marrit.
Wat hen vooral opvalt, is hoe het hier werkt onderling. Niet alleen met gasten, maar ook met andere ondernemers in de horeca. “Je helpt elkaar gewoon,” zegt Teun. “Het is niet dat je elkaar ziet als concurrenten. Iedereen gunt het elkaar.”
Dat maakt dat je je sneller thuis voelt. Dat je ergens binnenstapt en niet het gevoel hebt dat je je eerst moet bewijzen. “Dat maakt het wel echt een fijne plek,” zegt Marrit.
Geen eindpunt, wel vertrouwen
Grote plannen voor de toekomst hebben ze niet. Geen vijfjarenplan, geen uitgestippelde groei. “Zolang het zo blijft lopen, is het goed,” zegt Teun. Marrit knikt. “We kijken wel.” En misschien is dat precies hoe Vito is ontstaan. Vanuit gevoel. Gewoon beginnen, stap voor stap.
“Wie niet waagt, wie niet wint.”
