In het leven van Doris Vosters draait muziek al zolang ze zich kan herinneren mee. Niet op een overdreven manier, niet alsof thuis alles in het teken stond van carrière maken of optreden, maar gewoon omdat muziek er altijd was. In huis. Op zolder. In de auto. Tijdens repetities met haar broers. Het hoorde erbij. “Ik denk dat ik nooit echt heb getwijfeld of ik iets anders wilde doen,” vertelt ze. “Muziek voelde altijd als iets waar ik vanzelf naartoe trok.” Doris groeide op in Reusel, samen met haar tweelingbroers Bo en Tim. Haar oma speelde saxofoon en piano, thuis werd veel gezongen en haar ouders stimuleerden hun kinderen altijd om creatief bezig te zijn.
“Volgens mij zagen mijn ouders gewoon dat we daar gelukkig van werden.”
Waar haar broers begonnen met drums en gitaar, begon Doris met zingen en later piano. Eerst gewoon thuis. Samen met haar broers bedacht ze een plan om een deel van de winkel van hun vader om te bouwen tot repetitieruimte. Na enig overleg met hun vader, lukte dat. Ineens hadden ze een eigen plek waar ze urenlang muziek konden maken. “Dat was echt onze plek. We zaten daar zó veel.”
“Toen dacht ik: daar wil ik heen”
Dat ze ooit naar het conservatorium wilde, wist Doris opvallend vroeg.“Ik keek vroeger Violetta,” vertelt ze lachend. “En toen vroeg ik aan mijn oma wat voor school dat daar was. Toen zei zij: dat is een conservatorium. Toen dacht ik meteen: daar wil ik heen.”
Dat idee bleef hangen. “Ik denk dat ik vanaf groep 7 al dacht: dit ga ik later doen.”Na de middelbare school vertrok ze naar Zwolle om jazz en pop vocals te studeren aan het conservatorium. Iets waar ze jarenlang naartoe had gewerkt, maar wat tegelijkertijd ook moeilijk bleek toen het eenmaal zover was.
Van Reusel ineens naar een nieuwe stad, nieuwe mensen en een compleet andere wereld. En precies in die periode begon corona. “Ik kende mijn klas na maanden nog amper, omdat alles online was.” Ook het muziek maken met haar broers veranderde daardoor ineens. “Dat vond ik echt lastig. We maakten thuis altijd samen muziek en ineens viel dat weg.”
“Mensen vroegen vaak of ik niet beter iets anders kon doen”
Tijdens haar studie merkte Doris steeds meer hoe onzeker het muzikantenleven eigenlijk kan zijn. Zeker tijdens corona werd dat ineens heel zichtbaar.“Je zag muzikanten thuiszitten zonder werk. Toen dacht ik wel even: hoe gaan mensen dit volhouden?” Ook daarvoor kreeg ze die twijfels al regelmatig van buitenaf mee.“Mensen vroegen best vaak: weet je wel zeker dat je muziek wilt doen? Of: moet je niet iets kiezen met meer zekerheid?”
Toch voelde iets anders kiezen voor haar nooit logisch. “Ik wilde gewoon niet later ergens zitten in een baan waar ik ongelukkig van werd.” Dat betekent niet dat het altijd makkelijk voelt. “Natuurlijk twijfel ik soms ook. Vooral omdat je weet dat je in een wereld stapt waar niks vanzelfsprekend is.”Juist daarom werkt ze er zo hard voor.
Jezelf leren kennen
Het conservatorium leerde haar muzikaal veel, maar misschien nog wel meer over zichzelf. “Ik kwam daar mensen tegen die zichzelf helemaal durfden te zijn.”
Dat vond ze in het begin best wennen. “Mensen waarvan ik vroeger misschien gedacht zou hebben dat ze te opvallend waren, kregen daar juist complimenten.” Langzaam begon ze ook zelf meer haar plek te vinden in die creatieve wereld. “Ik denk dat ik daar wel heb geleerd dat jezelf laten zien óók onderdeel is van artiest zijn.” Dat blijft soms zoeken. Zeker nu social media zo’n groot onderdeel van muziek maken is geworden. “In muziek moet je jezelf ook als merk neerzetten. Hoe je eruitziet, hoe je jezelf laat zien online… daar denk ik best veel over na.”
“Ik voel me meer muzikant dan alleen zangeres”
Hoewel Doris afstudeerde als vocalist, ziet ze zichzelf niet alleen als zangeres.“Ik voel me vooral muzikant.” Juist het samen spelen vindt ze misschien nog wel het mooiste onderdeel van optreden. “Dat je elkaar aankijkt tijdens een nummer en precies voelt wat er gebeurt.”Ze denkt veel na over hoe een optreden voelt. Niet alleen muzikaal, maar ook alles eromheen. De sfeer tussen nummers, verhalen vertellen, spoken word gebruiken, contact maken met het publiek. “Ik wil niet dat mensen alleen maar naar liedjes zitten te luisteren.
Ik wil dat ze ergens in meegezogen worden.”Dat persoonlijke zit ook in haar muziek zelf. Veel nummers ontstaan vanuit losse gedachten, gesprekken of momenten die blijven hangen. “Ik schrijf echt alles op.” Soms in haar telefoon, soms in een schriftje. Vaak zonder meteen te weten wat het gaat worden. “Ik zet soms gewoon twintig minuten een timer en dan schrijf ik alles op wat in me opkomt.” Later ontstaan daar liedjes uit.
Je plek vinden in de muziekwereld
Het conservatorium leerde haar muzikaal veel, maar misschien nog wel meer over zichzelf. “Ik kwam daar ineens tussen allemaal creatieve mensen terecht die zichzelf heel duidelijk durfden te laten zien.” Dat vond ze in het begin best wennen. “Mensen waarvan ik vroeger misschien gedacht zou hebben dat ze te opvallend waren, kregen daar juist complimenten.” Langzaam begon ze daarin ook haar eigen plek te vinden. “Ik denk dat ik daar wel heb geleerd dat jezelf laten zien óók onderdeel is van artiest zijn.” Niet iemand anders worden, maar juist meer vertrouwen op wat er al zit. Dat blijft soms zoeken.
“In muziek moet je jezelf ook zichtbaar maken en jezelf als merk neerzetten. Op social media, op het podium, in hoe je eruitziet. Daar denk ik best veel over na.” “Toen die eerste EP uitkwam, voelde het ineens echt” Vorig jaar bracht Doris haar eerste EP uit. Dat voelde als een belangrijk moment.
“Toen dacht ik wel echt: oké… nu begint het.” Sindsdien blijft ze bouwen. Nieuwe muziek, nieuwe optredens en ondertussen werkt ze al aan een album dat gepland staat voor 2028. “Ik wil mezelf daar gewoon echt de tijd voor geven.” Daarnaast werd ze met haar band onlangs geselecteerd voor Popronde, iets waar ze enorm blij mee was. “Toen dat bericht binnenkwam, sprongen we echt een gat in de lucht.” Ook deze zomer staat ze op verschillende festivals, waaronder op 31 juli op Totaal Festival in Bladel.
Buiten het podium gewoon Doris
Hoewel muziek het grootste deel van haar leven vult, draait niet alles alleen om optreden en schrijven. Doris blijft daarin ook gewoon heel nuchter. “Ik ben niet iemand die denkt dat ze er al is,” zegt ze lachend. “Ik ben gewoon stap voor stap bezig.” Dat past ook bij hoe ze over zichzelf praat. Geen groot artiestenimago, maar vooral iemand die hard werkt aan iets waar ze echt gelukkig van wordt.
Ook buiten het podium blijft ze veel bezig met creativiteit. Schrijven, ideeën bedenken, concerten bezoeken en inspiratie halen uit andere artiesten vindt ze minstens zo leuk als zelf optreden.
“Ik haal overal wel inspiratie uit. Uit gesprekken, uit mensen, uit muziek die ik luister.”
Tegelijkertijd probeert ze ook bewust dicht bij zichzelf te blijven. ‘’Dat is denk ik ook wel het voordeel dat ik heb, omdat ik uit een klein dorpje uit Brabant komt; dat zorgt ervoor dat ik gewoon met 2 benen op de grond blijf.’’
“Mensen zien vaak alleen het optreden”
Tegelijkertijd laat Doris ook eerlijk zien hoeveel werk er achter muziek maken zit. “Mensen zien vaak alleen een optreden van een uur. Maar daar zit zoveel omheen. Naast haar eigen muziek geeft ze zanglessen, pianolessen en workshops.
“Mijn eigen muziek levert nu nog niet genoeg op om alleen daarvan te leven.” Een album maken kost veel geld. Nieuwe muziek opnemen, bandleden, studio’s, videoclips, releases — alles vraagt investering. “Je moet er echt volledig voor gaan. Anders red je het niet. Ik ben gewoon blij dat ik het doe” Als ze terugkijkt op het meisje dat vroeger spannend vond om op een podium te staan, moet ze lachen. “Ik denk dat zij dit echt nooit had geloofd.”
Toch voelt het voor Doris niet alsof ze ergens “gekomen” is. “Ik ben gewoon stap voor stap bezig.” En misschien is dat precies wat haar verhaal zo echt maakt. Geen groot succesverhaal dat ineens gebeurde, maar iemand die langzaam haar eigen plek aan het opbouwen is. Met muziek waar ze volledig achter staat. Aan anderen wil ze uiteindelijk vooral dit meegeven: “Als je iets echt graag wilt, moet je volgens mij gewoon blijven gaan.”
Deze zomer op het podium in Bladel
Ondertussen blijft Doris vooral doen waar ze het gelukkigst van wordt: spelen. Deze zomer staat ze onder andere op het podium tijdens Totaal Festival in Bladel, onderdeel van de Zomerfeesten. Op 31 juli speelt ze daar samen met haar band van 16:50 tot 17:50 uur.
Voor Doris zijn dat de momenten waar alles samenkomt. De muziek, de verhalen, de band en het contact met het publiek. “Ik vind het het mooiste als mensen echt even meegenomen worden in wat we doen.” Wie haar al eens live heeft gezien, weet dat het geen standaard optreden is. Doris zoekt op het podium bewust de verbinding op. Persoonlijke verhalen, eigen nummers en de energie van live muziek lopen bij haar vanzelf in elkaar over. Benieuwd geworden naar Doris en haar muziek? Dan is TotaalFestival deze zomer misschien wel het perfecte moment om kennis te maken.
